พาลูกเที่ยว เสียดาย เสียใจ
รู้อะไรไม่เจ็บปวดเท่า “รู้งี้…”
เรื่องมีอยู่ว่า…………….
.
.
ตั้งแต่ก่อนเป็นพ่อ ผมตั้งใจไว้กับตัวเองว่า
“ผมจะใช้ทุกนาทีกับลูกให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้”
เพราะผมไม่อยากให้ประโยคอย่าง “รู้งี้ พ่อจะ…”
มาหลอกหลอนผมไปทั้งชีวิต
.
.
เวลาผ่านแล้ว ไม่มีทางย้อนกลับ
หากเราพร้อม เราจะมีเวลามากพอ
จะกลับไปแก้อะไรต่อมิอะไรได้ และไม่มีวันครับ
.
.
ทุกวันนี้ ผมจึงบอกรักเขาทุกวัน
กอด-หอมเขาเท่าที่ผมจะทำได้
.
.
พาลูกเที่ยว ในวันที่เขายังอยากเที่ยวกับเรา
เล่นกับลูก ทุกครั้งที่เขาอยากเล่นกับเรา
อยู่กับเขา ทุกครั้งที่เขาต้องการเรา
.
.
และในวันที่เขาร้องไห้ เข้าไปนั่งใกล้ๆ
เพื่อให้เขารู้ว่า เขาไม่ได้อยู่โดดเดี่ยว
พยายามทำทุกอย่างเท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้
.
.
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อวันหนึ่งผมจะได้ไม่มานั่งเสียใจ
“รู้งี้…พ่อจะทำอย่างนั้น อย่างนี้”
เพราะวันนั้น มันคงไร้ประโยชน์ครับ
.
.
เวลากำลังเดินหน้าไป และไม่มีวันย้อนกลับ
เป็นความทรงจำที่ดีให้เขาเถอะครับ
10 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก…
.
.
ความทรงจำสร้างได้ ถ่ายตอน 8 เดือน
“โตไปลูกคงติดเพื่อนไม่ติดพ่อ”
.
.
